A bitter begin, but a Sweet end!

Hoe leuk Ushuaia was, hoe vreselijk Montevideo!

Ik ben afgelopen weekend samen met mijn amerikaanse vriendin Santana naar Montevideo geweest. We kennen elkaar van conversationklas bij de spaans cursus dus het was best wel een challenge om zomaar 3 dagen met elkaar op vakantie te gaan. Maar we hebben een enorme klik en lachen ons rot samen dus we zijn er gewoon voor gegaan!

We vertrokken om 22:30 in verschillende bussen naar Uruguay. Ik moest zowieso naar uruguay vanwege mijn visum, omdat ik op een toeristenvisum hier mijn stage afrond. Het is heel makkelijk, je stapt de grens over bij uruguay(ongeveer 4 uur rijden denk ik) en dan krijg je een stempeltje, en dan nog een, en vervolgens kun je weer terug, voor hetzelfde stempeltje en is je visum verlengd. Mag ik even lachen?

anyway, omdat we ´s nachts reisden moest ik dus uit mijn busje stappen, midden in de nacht, om in de rij te gaan staan voor een stempeltje. echt hilarisch, eerst sta je in ene rij, en daarna in de andere, terwijl de balies gewoon naast elkaar staan, dus dat het veel makkelijker en efficienter kan, maar je zou niet in Zuid-amerika zijn als het snel en makkelijk gaat dus, lekker gecompliceerd dus!

Aankomst Montevideo, wat een prachtig station! Retiro is niks vergeleken bij Montevideo! prachtig! al snel vond ik Santana, die helemaal blij was dat ze de bus had overleefd(haar eerste keer met de bus en reizen op deze manier) dus we waren helemaal blij dat er waren. Even een snel ontbijtje en we hebben de serveerster gevraagd waar we heen moesten voor ons hostel. Ze zei dat het wel een eindje lopen was, maar wees ons de straat aan waar we doorheen moesten. 

Dus ik die tas op mijn rug gehezen en op naar het hostel. Helaas, ons goede humeur was blijkbaar teveel voor montevideo want in diezelfde straat kwamen wij 3 meisjes tegen, een heel lang raar meisje, met een heel kort broekje en truitje aan, ze zag eruit als een prostituee, en vanuit het niets, slaat zij met haar vuist tegen Santana haar hoofd! Santana was woest natuurlijk, maar ook erg geschrokken dus ik trok haar mee, omdat we geen partij waren voor deze dames. WELKOM in Montevideo...

Santana werd er helemaal stil van en ik ging natuurlijk als een dolle praten, om de stilte op te vullen dus zo verliep ons wandelingetje naar ons hostel. Gestresst kwamen we het hostel binnen, en daar stond de volgende verrassing te wachten, onze cynische, onvriendelijke hostel-receptionist. ik begon in het spaans, maar ik geloof dat dat hem alleen maar meer irriteerde. Het ene domme grapje over blondjes en domme wijven naar het andere. En wij dachten alleen maar, naar het strand, uitpuffen en nadenken wat we nu moeten doen. 

Eindelijk op het strand, dat kalmeerde ons allebei enorm. We waren enorm trots op onszelf dat we geen ruzie hebben gekregen, en we beloofden elkaar er ondanks alles iets leuks van te maken. Toch waren we allebei best wel angstig geworden(ik heb natuurlijk al de nodige ervaring met agressieve vrouwen in zuid-amerika nu...) dus we besloten die dag maar een beetje in de buurt van het hostel te blijven. Eerst een lekker biertje bij Andres met gratis pizzastukjes(de pizzaboer, die kaarten krijgt van mensen over de hele wereld, dus wij hebben ook zijn adres nu) en daarna naar een heel restaurant, lorenzo, waar we enorm lekkere paella gegeten hebben. Ook daar kregen we van alles gratis, hmmm, toch wel leuk, uruguay?

We sliepen met 18 man op een kamer, dus je begrijpt, af en toe komen er mensen binnen. We zijn om 01:30 naar bed gegaan, want we waren best wel moe. om 03:00 komt op eens die hostel-receptionist binnen, en doet het licht aan en tikt op mijn schouder. dat ik mijn pen vergeten was op de bank. EEN BALLPEN!!! en kon dat niet morgenochtend? toen ik hem de volgende ochtend ernaar vroeg, zei hij dat het helemaal niet laat was voor zuid-amerika en dat hij volledig in zijn recht stond om mij wakker te maken. nou in mijn land en OOK in argentinie is het niet normaal dat je iemand wakker maakt als die slaapt, no matter what time! het moet toch niet gekker worden! ik nam me toen al voor om een review te gaan schrijven op hostelworld.com.

De volgende dag zijn we naar de mercado del puerto gegaan, het staat bekend als "risicogebied" maar wel heel leuk voor toeristen dus wij, vol goede moed, naar die markt. Bleek die markt er helemaal niet te zijn! toen er iemand ook nog een blikje naar me gooide en vervolgens Hija de puta naar me schreeuwde(vertaling niet nodig, gewoon iets heel lelijks.) hadden wij het wel gehad. LETS DO OUR SHIT AND GET THE FUCK OUT OF HERE! dus hop naar het strand, daar was het tenminste leuk. De zee was heel kalmpjes en je stond tot aan je knieen in het water dus dat was ook al geen succes!

´s avonds naar lorenzo, maar die was helaas dicht, dus wij hadden echt supermazzel! we konden er alleen maar om lachen, dit weekend was een drama. Dan maar naar de mac Donalds. ik weer een bigmac besteld, maar hij was WEER niet te vreten!!! ik had het zo gehad, dus ik heb er nog een besteld om te testen of ze gewoon niet weten hoe dat moet ofzo! de 2e was veel beter! hoe kan dit nou? In Zuid-Amerika eten ze bijna geen bigmac, vinden ze niet lekker. Ik heb het nagevraagd en het blijkt dat de bigmac bijna nooit besteld wordt, dus degene die je krijgt, ligt er dus al even. mysterie opgelost! pluspuntje...

daarna naar het hostel, weer gaan slapen. ´s nachts werd ik weer wakker gemaakt door kerels die het leuk vonden om met ons wat te gaan drinken, IK SLAAP JONGENS! GA WEG!! Santana draaide zich nog maar eens om want ze vertelde me de volgende dag dat ze dacht dat ik die jongens levend zou villen en dat ze waarschijnlijk niet zoveel slaap krijgt in de gevangenis, dus ze dacht, ik slaap nog maar even nu dan...heerlijke logica, dat kind!

Volgende dag de hele dag op strand! lekkere dingen gekocht bij de supermarkt en we trokken ons van niemand iets aan. Vamos a la playa. goeie dag gehad, gelukkig! ´avonds om 5 uur nog even een laatste pizzaatje bij andres gegeten, zo´n aardige vent! Verder moest Santana met de boot terug, dus die moest eerder weg. 

Ik ben mijn boek gaan lezen in het hostel, maar de rust was voor korte duur, want daar kwam mijn favoriete hostel-receptionist lekker naast me zitten, hard praten, gewoon echt een beetje pesten. Ik heb me omgedraaid en voorgenomen, het eerste wat ik doe is een review op jouw website schrijven morgen!

Taxi genomen naar het station, bus ingestapt, en wie kwam ik daar tegen? Ellen van mijn werk! dus we konden mooi een taxi delen op Retiro, want daar zag ik al tegenop om weer naar dat station te gaan. TOP!

Zoals Santana en ik bij onze toast zeiden: a bitter begin, but a sweet end. Want ondanks alles hebben we wel enorm gelachen en 0 ruzie gemaakt! een vriendin voor het leven erbij!

Verder heb ik inderdaad die review geschreven en een uur laten kreeg ik een reactie met 1000 maal excuses en of ik diegene even wilde beschrijven dan konden ze deze persoon ontslaan. Dat vond ik nou ook weer niet nodig, maar ik hoop dat hij zijn lesje geleerd heeft. Don´t mess with the Dutchies!

Nou, nog 30 dagen en dan kom ik naar huis! ik heb veel zin om naar huis te gaan! Nieuw avontuur, Nieuwe kansen! kom maar op! en natuurlijk heerlijk om Willem en mijn ouders, mijn omaatjes, mijn nichtjes, familie en vrienden en mijn allerliefste hondje Shine weer te zien! Deze maand gaat voorbij vliegen want ik ga allemaal leuke dingen doen met natalia, santana, en hopelijk nog veel meer mensen! misschien zelfs nog ff een snel bezoekje aan mar del plata, voor het laatste bijbruinen!

TOT SNEL, en nu echt snel!!!

El Calefate & Ushuaia

Dit weekend was een lang weekend en dat gaf mij mooi de kans om 5 dagen lang op reis te gaan naar: El calefate en Ushuaia! deze 2 "steden" liggen in Patagonië, het zuiden van Argentinië. Ushuaia wordt wel het "einde van de wereld" genoemd, omdat het het uiterste puntje is. Hiervandaan gaan ook de schepen naar antartica(wat ongeveer 4000 US Dollar kost, een tripje daarnaartoe). ik heb de bus genomen naar het vliegveld en mijn bagage ingeleverd. Daarna lekker een cafe cortado en een media luna. en dan boarden.

In het vliegtuig blijk ik bij het gangpad te zitten. ja, shit, dat wil ik niet! ik hou van een plekje bij het raam, maar deze vlucht blijkt ook nog heel bijzonder te zijn om naar buiten te kijken. Dus ik vraag aan een stewardess of het mogelijk is om bij het raam te zitten. Nee, zegt ze, dat is niet mogelijk. na opstijgen blijken de plekken bij de nooduitgangen vrij te zijn. Dus ik denk: wie niet waagt...dus ik vraag opnieuw aan een andere stewardess of er een plekje bij de nooduitgangen is. Zij zegt tegen me dat dat alleen kan als ik zwanger ben, en geeft me een knipoog. dus ik schuifel, schijnzwanger, naar de nooduitgangen en ga daar zitten. HA, goeie grap! al mijn spulletjes meegenomen, dus lekker naar buiten kijken en een beetje nintendo DS-en! Na een 3 uur(het was 5,5 uur vliegen want we stopten eerst in Ushuaia en daarna in El calefate) kreeg ik zin in een beetje muziek, dus ik mijn ipod zoeken. NERGENS TE VINDEN. dus ik denk, oh die zal nog wel op de stoel liggen, pak ik zo wel even als we geland zijn. Maar ergens had ik een gevoel dat ik toch maar even moest gaan kijken, straks hadden mensen hem gevonden en aan de stewardess gegeven ofzo, lekker weer zo'n mijl op 7 om hem dan terug te krijgen. dus ik loop naar mijn stoel, kijk op de grond, geen ipod! shit, waar is ie? 2 mensen naast me gevraagd, of ze een ipod gezien hadden, en zij zeiden dat een meisje hem gepakt had. een vrouw achter mijn stoel stond ook op en vertelde mij precies hoe ze eruit zag. wit bloesje, knap meisje, lang zwart haar, tja lastig aanwijzen zo. dus ik liep naar de stewardess, samen met die vrouw, om te vragen of zij misschien een idee had of misschien de ipod had ontvangen. De stewardess stond te praten met een meisje achterin het vliegtuig. Dus die vrouw vertelt over mijn verlies van mijn ipod tot ze opeens naar het meisje op die achterste stoel kijkt, en zegt: was jij het niet? jij hebt die ipod gepakt toch? het meisje trok een gezicht van: waar heeft die vrouw het over, maar die vrouw bleef maar herhalen, jij bent het toch? de stewardess kwam tussenbeide en vertelde me dat we niet zomaar mensen konden beschuldigen. ik voegde er toen aan toe dat er nog 2 mensen wisten wie het gedaan had. De stewardess stuurde ons terug, en zou het gaan uitzoeken. ik vertelde ondertussen aan mijn buren hoe het zat. no me gusta mentirosas, zei ik, ik hou niet van leugenaars. die vrouw was er zeker van dat zij mijn ipod had. 2 minuten later werd ik gewenkt door de stewardess, of ik even alleen kon komen. Dat meisje van de stoel had mijn ipod in haar hand en stak een warrig verhaal af over dat ze het niet begreep, en dat ze zelf een stagiair was op het vliegtuig en dat die vrouw haar "zomaar" ging beschuldigen, maar dat ze het niet zo bedoeld had blablabla. ik dacht alleen maar: geef mijn ipod terug! dus ik zei alleen maar: ja ik snap het, nee, begrijpelijk, nee tuurlijk, heel normaal. na 5 minuten verhaal kreeg ik EINDELIJK mijn ipod terug. De stewardess begon nog heel vriendelijk waar ik vandaan kwam en waar ik heen ging, maar ik begreep wel dat ze lekker allemaal onder één hoedje speelden. nou ja, niet mijn probleem meer, ik heb mijn ipod terug! ik zat niet echt meer lekker daarna, en was ook blij toen bleek dat de dief en haar handlanger stewardess in ushuaia het vliegtuig afgingen en we opstegen naar el calefate.

in calefate aangekomen heb ik meteen mijn spullen gedumpt en ben ik meteen vertrokken voor een trail door natuurgebied daar bij Laguna Nimez en lago Argentino, het water van de gletsjer. prachtig gebied, veel vogels en mooie zonsondergang gezien. ik heb wel 2 uur gewandeld en kwam best wel moe weer in het dorpje aan. Daar heb ik een biertje gedronken(duur biertje pfff) en een hamburgertjes gegeten(duur hamburgertje ook) in een hele leuke kroeg, maar wel heel erg toeristisch. het valt zowieso op dat het hier best wel toeristisch is. het is een beetje het skioord gevoel alleen dan zonder sneeuw. het was eigenlijk best wel warm, had wel een vestje mee, en een jas aan s'avonds. om 23:00 was ik thuis en wilde ik nog even de stad in, maar ik zag mijn bedje en ik dacht: die is van mij! morgen weer een dag! 

ik ben het hostelleven wel een beetje afgeleerd. om 03:00 kwamen mensen binnen en om 05:00 ook weer. vooral lekker het raam dichtdoen, want frisse lucht in een kamer met 4 mensen is natuurlijk onzin...ik brandde dus om 07:15 mijn bedje uit en keek even naar mijn nieuwe kamergenoten, waarvan er eentje zonder dekbed overtrek gewoon op de rauwe matras lag met een boxershort. GADVER! smerige mensen heb je toch! ik ging gelukkig weg, op toer naar de gletsjer en werd om 08:00 uur opgehaald. 

wat fantastisch die gletsjer. gewoon 10 meter hoog ijs, midden in een meer wat doorloopt naar het land. heel erg gaaf! ik was zeer onder de indruk, maar vond het heel jammer dat ik het met niemand kon delen. natuurlijk wel met mijn medestanders op de boot, die we genomen hebben, maar toch mis je dan je reismaatje, of eigenlijk, je vriendje(aaaaaah). Dus willem, je bent van harte uitgenodigd om dit nog een keer met me te bekijken, want ik wil het heel graag nog een keer zien. na het boottochtje, waar het af en toe echt wel koud was, vrieskou en sjaal om om en pet op en jas en truien aan, gingen we door naar een park, net zoiets als iguazu, waar we vrij rond mochten lopen voor 3 uur. ik heb natuurlijk alles gelopen, fanatiek als ik ben, en wel 100 foto's gemaakt. ik had een lunchpakketje bij me dus heb mn boterhammetje lekker gegeten bij de gletsjer. wel raar hoor, om dat te eten tegenover een van de meest bijzondere fenomenen van de wereld. ik liep daar in mijn eentje, en natuurlijk zijn er dan argentijnen die je aanspreken. ik ben er inmiddels aangewend, maar kan het toch niet laten om bijdehante opmerkingen te maken. Een kerel zei tegen een vriend in het spaans, oh maak even een foto van mij en haar samen. Waarop die vriend zei: nee man, doe normaal. Die andere kerel fluisterde toen ik langs liep: Hermosa (knapperd) naar me. waarop ik me omdraai en zeg: uit Buenos aires zeker? en hij: ja ja klopt! en ik: oh Tipisch... en die kerels lachen, dus ben maar gauw doorgelopen. 

na 3 uur teruggehobbeld in het busje en lekker terug naar el calefate, waar ik het fabulous plan had om te gaan zwemmen in lago Argentino. iedereen verklaarde me voor gek, maar ik zei: ik ben een echte hollander en kan wel tegen een beetje kou haha! dus hop, al bellend met willem weer gewandeld naar die trail, en een uur lang tot ik bij het strand kwam. eerst even mijn dagboekje bijgewerkt en moed verzameld, en toen, hop hop het water in! het was niet echt koud, 17/18 graden ofzo, dus net zoals de zee op Vlieland! prima te doen! heerlijk tintelend uit het water, snel afgedroogd en toen nog even in de avondzon gelegen. kortom een topdagje!

s'avonds, in el calefate eerst even een biertje gedaan in het hostel, samen met een argentijnse jongen, jose, die een bijnaam had: coco. dus coco en ik samen uit eten, lekker spaans kletsen en lamsvlees eten bij een goeie tent. daarna was er een concert in de stad van Soledad, dus daar zijn we heen gegaan. Wat een toffe zangeres is dat! vet veel energie, mooie stem en iedereen ging uit zijn dak! heel erg gaaf! daarna wilde coco nog even bij 2 vrienden langs op een artensenia, een soort kunstmarktje wat eigenlijk al gesloten was. bij de eerste vriend kreeg ik 2 zilveren oorbelletjes, omdat ik een buen energia had :) lees het maar als een "leuk persoon". nou dat vond ik meteen al heel lief! superaardige vent, en lekker mee gekletst. Hij vertelde dat hij ook vandaag naar de gletsjer was geweest en liet een foto zien van hem en een vriend. DAT BLEEK DUS DIE KEREL TE ZIJN VAN "hermosa"!! dus ik lachen en zei dat ik ze ontmoet had. toen herkende hij mij ook en nam me meteen mee naar zijn vriend die 4 stands verder stond. ik ging zo voor de balie staan, en zei: hola como estas? en hij, ah bien y vo-wooooh?!! hij schrok dus vet erg van mij hahahaha! heel grappig! supergezellig gekletst en bier gedronken, tot ik op de klok keek en het al 05:00 snachts bleek te zijn! oeps! gelukkig weinig gepland morgen dus dat scheelt. aan het eind kreeg ik ook nog een kunstwerkje van hem, met een foto, als herinnering. ik kan om dit verhaal blijven lachen, zo toevallig!!

volgende dag, natuurlijk ietswat moe, maar lekker ontbijtje gehaald en in de zon een boekje gelezen en gegeten. om 16:00 werd ik opgehaald en naar het vliegveld gebracht. uiteraard vertraging dus toen maar even een uur op de grond(backpackersstyle) geslapen! daarna voelde ik me veel beter en was ik klaar voor ushuaia!!!! gelukkig zat ik nu wel bij het raam dus had er helemaal zin in.

op naar het einde van de wereld! 

in ushuaia aangekomen stond daar, superluxe, iemand met een bordje op mij te wachten die mij meteen naar mijn hostel bracht. volgende ochtend om 09:00 uur opgehaald voor de hike/Trekking door het park tierra de fuego! heerlijk, een beetje uitslapen! ik heb me een goeie kroeg aan laten raden, dus ben meteen doorgelopen naar de kroeg, KOUDDDDD maar heerlijke vrieskou! en heb risotto en echt bier uit ushuaia besteld, beagle bier! heerlijk!!! normaal kan ik niet zo goed tegen eigen brouwels uit de streek, maar dit was een topbiertje. ze hadden blond, rood en donker bier, maar blond vond ik het lekkerst! nog ff met 2 kerels, Walter en Diego, gekletst over voetbal! superleuk! daarna natuurlijk over politiek en Christina de presidente hier, en daarna weer over voetbal en mijn bezoekjes samen met lisanne aan Ajax. Heb lekker op lopen scheppen over mijn vriendin die zoveel van voetbal weet haha! Ze waren onder de indruk van de kennis van voetbal onder de dames NL! Toen lekker naar mijn bedje en ik bleek met een heel leuk meisje op de kamer te slapen. heel fijne kamers in dit fantastische freestyle backpackers hostel!

Volgende dag hiken! 18 km door de bossen langs het beaglekanaal! echt heel tof! prachtige natuur en een leuke groep! er zijn gewoon geen woorden om te beschrijven hoe mooi het was, de foto's spreken voor zichzelf denk ik! ik ben echt verliefd op ushuaia. Het weer verandert om de 15 min ongeveer, dus soms loop je in de zon, dan in de hagel, dan in de sneeuw, dan in de regen, en dan weer in de zon. Veel wind, maar heb het(mede dankzij mijn thermomaillot die ik van Loes heb gekregen en op het laatste moment TOCH in mijn tas gestopt heb) het NIET te koud gehad. helemaal top!

Na de hike lekker lunchen, soep met brood en wat beleg van kaas en worst. heerlijk! na zo'n wandeling lust je wel wat! daarna zijn gegaan roeien in een roeiboot. nou, dat was nog een avontuur, ik zat met 2 brazilianen en een argentijn, en het braziliaanse meisje wist niet hoe ze moest roeien. pfff, hard werken! maar wel heel leuk! tegen de wind in leek het wel alsof we niet meer vooruitgingen, maar uiteindelijk hebben we het gered!

daarna terug met het busje, en samen met mijn kamergenoot nancy een biertje gedronken in "tante sarah" een kroegje in het dorpje van ushuaia. Zo ontzettend leuk dorpje trouwens! ook hier verandert het weer dus steeds, maar het is er heerlijk. het ligt aan het beaglekanaal, en de mensen zijn super aardig en er hangt echt een wintersportsfeer, nog meer dan in el calefate. daarna is nancy naar huis gegaan en sliep ik alleen op mijn kamertje, met wel 4 mannen in de andere kamer, we deelden dus wel een badkamer. Nancy had mij toegevoegd op facebook, maar het lijkt te zijn misgegaan, dus ik hoop dat wel elkaar nog tegenkomen in Buenos Aires, want het is een hele aardige meid. ze woont in buenos aires, 20 min van mij vandaan met de bus. ach, soms is BA net een dorp, dus je weet maar nooit.

s'avonds weer gegeten in Dublin, de kroeg, want het was zo gezellig! dus weer lekker aan de bar in mijn eentje, even mijn dagboek bijwerken, maar al gauw weer in gesprek met een argentijnse jongen, een schipper op een grote tanker! mijn favoriete schepen natuurlijk dus heb hem het hemd van het lijf gevraagd over zijn werk haha! hij bleek ook in BA te wonen, dus misschien leuk om een keer een biertje te drinken als hij er is. hij werkt 3 maanden en daarna is hij weer 3 maanden vrij. Hij vaart van montevideo naar BA, door naar ushuaia. 5 dagen op zee, en af en toe is die echt heel woest! die zee dus haha! was gezellig en de volgende dag hebben we afgesproken om te lunchen.

de volgende dag zou ik een boottrip doen, maar het reisbureau had er geen tijd bijgezet dus ik bleek te laat te zijn voor de boot. dan maar naar het museum! het gevangenismuseum en maritiem museum. heel erg interessant. ook informatie over de yamanas, het volk wat oorspronkelijk woonde in ushuaia, in de natuurlijk. mensen met enkel een lendedoek, die altijd vuur maakten om warm te blijven. Ze maakten zelfs vuur hun kano. Verder hadden ze een aparte kijk op de wereld. wij mensen denken vanuit concept, zij vanuit het nu. bv: gaial-a is een woord voor de reflectie van de maan in het water. niet van het hele plaatje/concept, nee: enkel die reflectie. of ander voorbeeld: ze hebben geen woord voor boom, boom is algemeen, elke boom heeft gewoon een naam. ze leven niet in de toekomst, denken ook niet aan de toekomst, daarom is er ook geen vooruitgang. ze leven per dag, eten en drinken per dag, en overleven. Heel interessant, vooral je je realiseert dat het hier heeeeel koud kan zijn en zij in een lendedoekje rondliepen. de mensen vanuit europa hebben ze uiteindelijk kleren gegeven en dit was eigenlijk waardoor ze zijn uitgestorven. Doordat mensen wilden dat ze gingen leven zoals wij. de natuurlijke hygiene verdween door de kleren die vies werden en ze zijn uitgestorven door ziektes die wij meebrachtten. de laatste yamana is 8 jaar geleden overleden, haar geschiedenis en ras is met haar gestorven zoals ze zelf zei. 

De oude gevangenis is ook heel interessant, het had geen grote muren ofzo, en de mensen mochten zelfs werken in de bossen etc. bang voor ontsnapping waren ze niet, de gevangenen hielden het maar een paar dagen uit in de vrieskou en kwamen daarna uit zichzelf terug. de grens over bij chili was geen optie want deze werd streng bewaakt en de enige mogelijkheid was via een boot mee, maar dat was heel moeilijk. 

Na het museum liep ik voor mijn lunchafspraak nog even door de winkelstraat. Ik had het best koud en liep even zo'n winkeltje in waar ze stenen verkopen. binnen 5 min stond ik naturlijk met ring om die een steen had die typisch uit deze streek EN uit het noorden in Salta kwam. Tja, die kon ik niet laten liggen. dus hup, creditcardje erdoor en we zien het aan het eind van de maand wel haha! hij was niet zo heel duur hoor, maar voor peso-begrippen wel haha! een maand brood en water maar dan! Daarna ben ik gaan lunchen met fernando, gezellig in een hele leuke wijnbar. lekker calabassoepje en een theetje. aan het eind toch nog maar een wijntje haha! het is vakantie! daarna naar de boot maar dat bleek niet meer mogelijk vanwege het slechte weer. nou ja, geld terugvragen maar bij het reisbureau. heb ik die ring er ook weer uit haha!

toen waren de laatste uren van ushuaia alweer aangebroken. nog even een theetje bij tante sarah, (de kroeg die door een Nederlander is opgezet) en daarna naar het hostel voor een zelfgemaakt pastaatje. de tranfer stond alweer klaar en door naar mijn vliegtuig, dit keer zonder vertraging.naast mij zat een chineese vrouw  die bijna de hele weg met haar handen in de lucht gezeten heeft(ze had een mondkapje EN een slaapkapje over haar ogen) dus het hele vliegtuig lag in een deuk, inclusief de stewardess haha! Bij aankomst in Buenos aires, wat helemaal niet zo warm was als ik dacht, met het busje terug naar Charcas 4476 en om 02:00 was ik thuis! wat een topvakantie! Het weer hier in BA is flink afgekoeld, heerlijk lenteweer!!!

Mijn ouders hebben me een fantastische reis bezorgd! het was onvergetelijk en ik ben verliefd op ushuaia! ik dacht: ach dat is zoiets wat je een keer in je leven ziet, maar ik wil zowieso terug naar deze plek! wat bijzonder en woest is dit gebied! echt top! 

excuses voor de ENORME blog, maar ik wilde dit graag allemaal in een keer schrijven. net even 3 dagen gewerkt en nu alweer naar MONTEVIDEO! met 2 vrienden: Santana en Laura!!! Maak je geen zorgen, ik vermaak me wel!!

Natte bedoening

sinds ik mijn ouders gedag heb gezwaaid na nog 3 geweldige dagen, na onze ook al zo fantastische reis in het noorden, zit ik hier weer met mijzelf. De eerste week was best wel zwaar, heel gek om weer alleen te zijn, na een maand willem en vervolgens mijn ouders 2,5 week! Voor het eerst mis ik mijn ouders echt, en willem miste ik natuurlijk al wel! geen fijn gevoel, maar gelukkig is daar de routine, die geen tijd geeft voor melo-drama, dus hop hop naar het werk. Die week kreeg ik maar niet het overzicht te pakken over mijn scriptie en besloot de boel de boel te laten en lekker naar Mar del Plata te gaan! ff lekker afgeleid zijn met een leuke familie en  natuurlijk de zee. Nou, die geneest alles! heerlijk gezwommen en zelfs gesurfd, al vraag ik me af of dat helemaal mijn ding is, ik verzoop af en toe bijna haha!

En dan ben je weer alleen, maar had me voorgenomen goed te gaan sporten en leuke dingen te doen: dus veel hardgelopen, koffietjes met mezelf gedronken en lekker filmpjes gekeken. Vrijdag naar conversationnight op spaanse les, dus allemaal leuke nieuwe meiden ontmoet! waaronder Laura, de klasgenoot van willem uit zijn spaanse les! die begon hysterisch te gillen toen ze mijn naam hoorde, waar ik van dacht: oh ze heet blijkbaar ook nicole... niet dus, met haar was ik de afgelopen weken aan het mailen over facebook of we binnenkort koffie konden gaan drinken! we hadden een afspraak voor zondag staan, EN nu dus haha! dus supergezellig in spaanse les en daarna nog uit eten met de hele groep! veel spaans en engels en spanglish, dus een topavond!

Verder staan er leuke reisjes op het programma: een 5 dagen naar patagonie, 3 dagen montevideo, een weekend mar del plata en nog spaanse lessen! de aankomende 2 maanden worden druk, maar gezellig!

die weken erna druk met m`n scriptie en het overzicht helemaal terug! uiteindelijk alles achter elkaar gezet en aankomende week zou de week zijn om echt een beetje te gaan afronden voor het concept. dinsdag lekker met zahn(met oude klasgenoot van spaanse les uit singapore) en sarah en haar vriendin laura bij een topparilla gegeten! Zahn ging eindelijk naar huis, had nog gestudeerd in amerika, dus het was sinds 8 jaar dat hij naar huis ging! af en toe wel met zijn ouders in het midden afgesproken zei hij: japan ofzo hahaha! zit ik te zeuren over 10 maanden, ach ja, alles is relatief!

het toen was daar die donderdag. woensdagavond supergezellig bij mijn collega ellen gegeten, lekker zalm met een eitje en asperges op z`n Belgisch! samen naar de supermarkt en doorweekt(ik geloof dat het lang geleden is dat ik zo zeiknat was) naar haar huis, waar ik meteen een schoon setje kleren kreeg. s`avonds naar huis gefietst, en blijkbaar had het zo hard geregend dat het bij mij door het dak naar binnen kwam, mijn badkamertje en een deel van vloer was ook nat. lang leve de goeie kwaliteit huizen in Argentinie. Gelukkig geen schade, dus het viel mee.

nietsvermoedend ging ik de volgende dag naar mijn werk. Norbert, de eigenaar, liep net zo nietsvermoedend naar binnen, en het enige wat ik hem hoorde zeggen was: holy shit. holy, shit... De hele ruimte was ondergelopen, het water stroomde als een waterval van het terras op mijn computer, die daar gelukkig weer NET onder stond. alle computers nat, een scherm op de grond gevallen, die stond op een kartonnen doosje en dat doosje was natgeregend(ook zo lekker handig en corporate he...). Een ravage! we zijn maar begonnen met computers redden, dweilen, drogen en luchten. De geur van vocht die in het kantoor hangt is niet weg te krijgen. Vandaag gaan we alle computers weer aanzetten, en hopelijk doen ze het, vooral die van mij, want ik had dus niet gebackupt en ben dan 3 dagen kwijt, plus allerlei informatie die ik aan het bedrijf wil geven. wat een drama!

gelukkig dit weekend ben ik weer lekker naar mar del plata geweest, heerlijk gezwommen en gegeten. vannacht met de bus terug gekomen, en vanmorgen liep ik om 06:00 uur op station retiro. ik dacht nog: ah, alle zakkenrollers en overvallers slapen nog, nou NIET DUS! ik voelde het al, een vloeistof die op mijn tas gegooid en tegen mijn been en kleding aan. het zat zelfs in mijn haar dat vieze, stinkende zwarte spul! ik ben snel doorgelopen, maar heb hardop keihard gevloekt! Het is zo`n oude truuk, ze gooien iets op je, en 5 meter verder willen ze helpen schoonmaken, ondertussen wordt je tas leeggehaald en jij blijft achter met een smerige tas en geen spullen meer. Ik ben natuurlijk snel doorgelopen en bij een restaurant heb ik de boel een beetje schoongemaakt. Shit, wat een stom einde van een mooi weekend!

thuis aangekomen bleek dat het met water wel makkelijk schoon te maken is, maar op mijn tas blijf je het zien, nou ja, een aandenken dan maar, van die debielen op retiro! Lekker nog even gerelaxed en nu net op het werk aangekomen. Ik kan weinig doen,zonder computer, dus ik schrijf maar even mijn blog hier. ik hoop dat mijn computer zo gaat werken en ik ga meteen backuppen, want een ezel stoot zich over het algemeen, niet 2x aan dezelfde steen!

Ik wil toch even zeggen, alle lieve mailtjes, smsjes, berichtjes, whatsappjes, pingetjes, twitter, facebook en andere berichten, helemaal top! ik voel me rijk met mijn lieve vrienden en vriendinnen en familie in nederland en voel me enorm gesteund in moeilijke tijden! bedankt dat jullie er allemaal zijn!

Ouders ophalen en reizen door North-west Argentina

Hola chicos!
Na een dagje alleen geweest te zijn ging ik vrijdag mijn ouders ophalen van het vliegveld. Mijn vriendin Natalia en haar vader bleken ook naar Ezeiza airport te moeten dus ik kon met ze meerijden. natuurlijk gingen we argentijns tempo, te laat weg, dus dat werd een race tegen de klok! een record volgens vader Pablo: 31 minuten! maar ik was op tijd en stond zenuwachtig te wachten op mijn ouders!
Vanaf deze week zal mijn moeder de verhalen typen, misschien leuk om het vanuit hun perspectief te bekijken! ik heb er uiteraard aan meegewerkt en vertaalt waar nodig, dus veel plezier! extreem lang dus, maar hopelijk vermakelijk en beeldend! soms schieten woorden tekort.
AANKOMST BUENOS AIRES
30 december 2011 vertrekken we in alle vroegte met warme oliebollen van Bakkeron naar
de park2fly. Eenmaal op Schiphol valt er een last van ons af, alles verloopt relaxed, Nicole
kijkt naar ons uit en de ontslagbrief is verstuurd.14 uur vliegen is een hele zit, maar prima te doen in onze luxe stoelen( met dank aan Shelley).
En dan:
Verrassing Nicole staat ons toch op te wachten met Natalia en haar vader. Meteen maar
wennen aan de Argentijnse kus. Onder leiding van Nicole worden we met shuttle, kleiner
busje en taxi naar het hotel gebracht. Pfff midden in de nacht voor ons. Niet zeuren,
we gaan even wat drinken in Palermo en onze eerste indrukken opdoen. Tja maar daar
hebben we wel peso's voor nodig. nicole haar portemonnaie is inmiddels leeg na al dat
vervoer. De pinautomaten die we proberen, blijken leeg: ja logisch toch we zijn in Buenos
Aires! De taxichauffeur kan ons ook niet helpen. nicole weet dit allemaal allang. Dus
snel naar haar woning waar ze voldoende contant geld heeft liggen, de taxi wacht even
en brengt ons dan naar een leuk tentje op plaza Serrano. Hoe welkom zijn we in deze
metropool. We worden gefêteerd op een gratis champagne, naast de bestelde wijn en
water. Plop dat tikt aan. Wat is er een hoop te vertellen. Gelukkig hebben we 3 weken en
hoeft niet alles vanavond.
Half twee local time belanden we in bed in ons design hotel Noa Noa!

31 december
Vroeg wakker natuurlijk. Ontbijtje op de kamer met media luna. Nicole komt op de fiets
naar ons toe. Lekker zwemmen, zonnetje, goed begin.
Onder de bezielende leiding van onze GROTE dochter Nicole de stad verkennen. Niks
ervan geen taxi, we gaan met de bus en gebruiken de ovcard van Nicole. Pas op voor
tassen.
Het is stil in de stad. We kunnen eindelijk pinnen met resultaat. Op Santé Fe wandelen we
langs leuke winkeltjes. In een authentiek cafeetje nemen we een cappuccino en Nicole
een cortado Chico. Het gesprek met de locals gaat natuurlijk over Messi en voetbal. Nicole
kwebbelt met Jan en alleman in het Spaans. Leuk om mee te maken.

Even ons tochtje naar micro centrum te voet.
Nueve (9) de Julio, breedste weg ter wereld met de obelisco en het portret van Evita
Peron niet te missen. Dan door naar het plaza de Mayo met al zijn verschillende
architecturen en foute kerstboom. De lunch doen we bij de jachthaven Puerto Madero
(hout), onze eerste biefstuk zit achter de kiezen! Een giga jacht een huisman???? Doet
ons dromen van reizen op eigen kiel langs de Caribe en zuid Amerika .
Bijzonder om langs een oranje muur te lopen met Reina holanda erop. Maxima heeft hier
oranje afrikaantjes bij laten zetten. In de snikhete middag vinden we dan toch de 152
( we moeten met de bus van Nicole) die ons via de groenteman (ervaring!) en met de
champagne uit het huis van Nicole bij het verkoelend zwembad van hotel Noa noa brengt.
Oudejaarsavond begint voor ons om een uur of negen. Nicole regelt met veel
temperament eten en gezelligheid voor vanavond. Heel veel volle taxi's op dit uur, maar
eentje brengt ons toch naar het randje van de stad, waar we op 20 hoog op het balkon
van Sarah over de stad uit kijken. Gezellig dat Marcus de Duitse sporty er ook bij is. Het
vuurwerk moment is geweldig. Leo en ik storten bijna in en vertrekken om 1 uur naar ons
hotel. Uiteindelijk blijven de anderen slapen bij Sarah.

Mijn ouders vertrekken voor een paar dagen iguazu en ik zet even vaart achter mijn enquete en onderzoek. Ik zit goed op schema en het lijkt erop dat als ik me aan mijn planning hou, de boel 1,5 maand eerder kan inleveren! Dus lekker gaan reizen!!! het nadeel is dat patagonië heel erg koud is in de tijd dat ik wil gaan (mei) dus bij nader inzien heb ik mijn plan toch omgegooid en ga ik toch naar Brazilië! lekker een paar weken op het strand liggen en eindelijk live bekijken waar mijn onderzoek nou werkelijk over is gegaan!

Bij terugkomst hebben mijn ouders een verrassing: ik mag 4 dagen naar Patagonië vliegen en dus alsnog het einde van de wereld bekijken! wat een cadeau! maar als het onvergetelijk moet worden, dan moet dat het dat ook echt zijn, zeiden mijn ouders. lees nu verder over onze reis naar het Noordwesten van Argentinie!
We zijn pas een week in BA en wat hebben we al veel indrukken opgedaan. Half tien
stappen we gepakt gedrieën in de taxi. ( we laten wat bagage achter in het hotel)
Voorspoedige vlucht brengt ons naar Salta voor een nieuw avontuur.

Eerst de huurauto ophalen. We hebben een ford Ranger, zo'n 4x4 pick up, lijkt wel een
vrachtwagen. Boutique Delvino ontvangt ons met een glaasje wijn. Het centrum van Salta
is authentiek, met veel, heel veel mensen, vrouwen al dan niet met een kind aan de borst.
Ook hier ontmoeten we alleen heel vriendelijke mensen. Nicole scoort een tandenborstel,
oordoppen en een mondharmonica(!), die haar op haar reis door Zuid Amerika gaat
vergezellen.
De kathedraal met de "Jezus en Maria " die er voor gezorgd hebben dat Salta gespaard
bleef ( en hopelijk blijft) voor aardbevingen is voorzien van veel pracht en praal. Hij staat
prachtig aan plaza Nueve Julio.
De stad doet ons niet aan BA denken, meer aan Marokko of Afrika, nou ja Zuid Amerika
natuurlijk. Hou toch op met dat vergelijken het is gewoon Argentinië!!! Even omkleden
in het leuke hotel en dan eten in een straat die vergeven is van de disco's. Auto's razen
langs, valse muziek klinkt over het terras. Toch hebben we het er knus.

8 januari 2012 zondag

Eerst even lekker wakker ( grappig zo met zijn drietjes op een kamer) worden en
zwemmen. De Ranger ophalen en op naar San Lorenzo een groen plaatsje hier 15
km vandaan. Wel leuk, daarna gaan we via Salta naar het zuiden. Het wordt een
fantastische tocht uiteindelijk uitkomend in het raft gebied. Adembenemende bergen en
vergezichten over het enorme (stuw) meer. We genieten van de slechte wegen, cirkelen
om losgeslagen rotsblokken heen, ontwijken gaten in de weg, het is geweldig. Onderweg
eten we empanadas met vlees,ondanks de kippen die op de BBQ liggen,hebben ze wel
beef maar geen kip als vulling voor de empanadas. Maakt niet uit, wij passen ons aan. Bij
de rafttent zitten ze aan de BBQ. Het raften is voorbij maar ze serveren ons nog wel een
worstje met brood. Wacht maar af zegt Nicole in Buenos Aires krijgen jullie straks zo'n
broodje in San Telmo, dat is de lekkerste van heel BA. Zwemmen in de rivier wordt pootje
baden en toch hebben we een onvergetelijk tochtje. Nou ja 200 km noem je toch eigenlijk
geen tochtje.
Terug in Salta kunnen we dan eindelijk zwemmen even chillen en dan een drankje in
de herrie van het uitgaansleven daar. De markt vinden we nog wel leuk. Om half negen
komen we vol verwachting in hotel, weet je nog Delvino, voor onze wijn proeverij. We
krijgen een geweldig idyllisch plekje in de tuin, maar moeten wel een half uur wachten op
de wijn. Maakt niet uit, we zijn in Argentinië en niet in Frankrijk. Dat wordt eens temeer
duidelijk als de proeverij begint, flessen openen, inschenken, en dan geen slokje maar de
hele fles moet leeg, de smaak van de wijn is onovertroffen en de borrelhappen heerlijk.
Nicole heeft een geweldige selectie gemaakt.
We genieten ervan met de muziek van de iPad en rollen als een balletje in bed.

9 januari maandag

Lekker zwemmen, gym, ontbijt en weg. We nemen de Ruta 9 naar het noorden, moet
toch een eitje zijn. De grote rivier staat nagenoeg droog, maar ziet er prachtig uit. We zien
veel loslopende paarden, koeien en een enkele stier. De weg wordt steeds smaller, een
tegenligger is een probleem, dat gelukkig wel oplosbaar is. De afgronden zijn gigantisch.
We gaan de bergen in. Pfff. De boomgrens ligt op 2500 meter dat maakt dat de toppen
groen zijn. We wisselen met rijden. San Salvador de Jujuy is een drukke stad. Met
vereende krachten lukt het om de bak de parkeergarage in te rijden. Wel moet de 4x4
aan. De airco veroorzaakt een giga plas water onder de auto. Voor de zekerheid bellen
we met de verhuurder. Dan belanden we in een vegetarisch restaurant, bijzonder in dit "
vlees" land. Er wacht ons nog een fantastische toch door de bergen. We stijgen tot de
boomgrens. De weg is uitstekend. De kleuren van de bergen met de cactussen er op zijn
onbeschrijfelijk. De " oh wat mooi's " klinken onophoudelijk . Regelmatig stoppen we om
het geweld van de bergen over ons te laten komen. Dan zien we het plaatsje Tilcara ,
gaan we doen. Met die enorme bak wurmen we ons door de nauwe straatjes en spotten
een marktje. Leuk natuurlijk. Even alles bekijken! We hebben ons wel in het hart van het
bergdorpje begeven, even lastig om de uitgang te vinden. Het eigenlijke doel van de reis
is Humahuaca. Een bergdorpje op 2700 meter. In de verte zien we het bliksemen en heel
donkere wolken. Met regen rijden we Humahuaca binnen, de straten meestal ongeplaveid
veranderen in modderige riviertjes. Zo spannend om ook hier weer door heen te crossen.
De hosteria die we al vanuit San Salvador de Jujuy hadden geboekt,ligt prachtig centraal.
Heerlijk om daar in een huiskamerachtige sfeer een biertje te drinken. Het zijn hier van
die enorme liter flessen bier ( Heineken dan wel iets anders). Alle hotels waar we komen
ruiken speciaal, het lijkt wel op boenwas. Terwijl Nicole een dutje doet bekijken wij het
stadje. Het stadje kenmerkt zich door een hele hoge brede trap van keien met bovenaan
een giga beeld van iets wat op de handwerker uit Antwerpen lijkt, langs de treden
bevinden zich allemaal marktkramen met locale, die veel kenmerken van indianen hebben.
Hier in het noorden is dat trouwens toch opvallend dat de mensen veel donkerder
zijn, gitzwart haar hebben en kleurrijk gekleed gaan.
Vanavond gaan we ons te buiten aan lama met een heerlijk steinpilzen sausje.

Dinsdag 10 januari 2012
We gaan proberen de top van een berg te bereiken en dichtbij de fenomenale gekleurde
bergen te komen.Met die enorme bak van ons verlaten we Humahuaca en belanden
meteen op een dirt road. ( onverharde weg) stenen op de weg, kuilen in de weg,
uitgesleten rivierbeddingen waar we door en langs gaan. We zien van die enorme
cactussen als fallussen uit de aarde komen. Na enige tijd begint de weg te stijgen en
wordt het een smalle bergpas. Af en toe een korte foto stop om de geweldige vergezichten
en kleuren vast te leggen.dit is een onbeschrijfelijke ervaring die we gedrieën opdoen.
Hè daar zie ik een lama ja ik ook edoch verrekijker erbij en het blijkt een doodnormale koe
te zijn. We kunnen onze ogen dan ook niet geloven als we een kwartiertje later wel
lama's zien grazen, eerst ver weg, maar later lopen ze zelfs over de weg. We gaan
proberen een rondje te rijden, daardoor komen we langs een meertje waar ook nog
flamingo's staan. Wat hebben we een geluk! Net als we dat met elkaar delen, loopt er een
snelstromende rivier over de weg. We nemen geen risico's en draaien maar om. Deze
hele toer heeft ons inmiddels wel veel meer tijd gekost dan de geplande 2 uur. We zijn met
vakantie dus wat maakt het uit, terug in Humahuaca eten we wat en besluiten we
vanavond te stoppen in Abra Pampes. Maar dan leest Nicole een stukje uit onze gids
voor, Siberië lijkt het daar en je moet er alleen stoppen als het echt niet anders kan. Pfff
omdraaien en naar het zuiden waar een heerlijk Spa hotel is met zwembad is en waar we
ons onderdompelen in luxe. Overigens is Purmamarca weer zo'n typisch Argentijns stadje
met ongeplaveide wegen. Je waant je er in de middeleeuwen, Geen diesel station. Beh
hadden we nou toch maar in Tilcara getankt, nu moeten we 22 km terug rijden om te

tanken. Tja we waren gewaarschuwd. Leo gaat terug om te tanken en Nicole en ik
verkennen het stadje. Het is zo'n bergdorpje met zandstraatjes en een markt op een
pleintje. Typisch! Om ons heen rommelt het en pakken zich donkere wolken samen. Het
weerhoudt ons niet om de trail te lopen die ons langs de prachtig rood en groen gekleurde
bergwanden leidt. Het begint te bliksemen in de verte een prachtgezicht. We versnellen
wel de pas en zijn voor de regen terug in het hotel. Het restaurant is top en we smullen
van het lamsvlees.

Woensdag 11 januari

Voor dag en dauw lopen we nu gedrieën de trail. Dit mag Leo immers niet missen
Ontbijten en nog een duik in het zwembad met het veel te lauwe water en nog voor 10 uur
rijden we weg uit Purmaraca. Vandaag staan de zoutvlakten (Salinas) en de Ruta 40 ( La
cuarenta) op het program.
Bij de receptie geven ze aan dat we wel naar de salinas kunnen , maar dat La Cuarenta
naar Cachi afgesloten is.
We stijgen en kronkelen tot ruim 4000 meter, de berg op. Als we achter en naast ons
kijken zien we de afgelegde weg als een enorme slang de berg opklimmen. Er zitten
enorme vrachtwagens langs de weg met zo'n 24 dubbelluchtbanden.Alweer een ervaring
rijker bereiken we uiteindelijk de witte zoutvlakten die op grote hoogte ( 4200 meter) onder
de altijd schijnende zon liggen. Er ligt een laagje water over het zout, waardoor we de
rotswanden in het water weerspiegeld zien.We kopen de nodige souvenirs van de locals
die met met kappen over hun hoofd tegen de zon hun voorwerpen uit het zout snijden. We
eten een empanada langs de kant van de weg, Nicole en Leo met een cola, hetgeen niet
helemaal onverstandig is, want ik zit later met buikkrampen in de auto. Pffmisschien ook af
en toe maar een colaatje nemen , dat voorkomt de noodzaak van wildpoepen.
Nou ja toch een stukje La Cuarenta doen om een idee te krijgen. Een prachtige vos loopt
vlak voor ons de weg over en blijft bij ons als we even stoppen. Fotootjes!!! We scheuren
verder tot we bij een diepe kloof in de weg komen. Tja we kunnen niet verder over de
weg. Net als we terug willen gaan, zien we in de verte een autootje van de andere kant
aankomen. Kijken wat zij doen. Nou onder luid gejoel van de 5 inzittenden ,scheuren ze
de pampa op, lopen even vast, 4 man stappen uit en de vijfde, een Chileense jongedame
ramt de chevrolet( soort Opel Corsa) er doorheen. Nou ja zeg dat moeten wij dan ook
kunnen. Leo mag het proberen en ook weer onder luid gejoel maar nu van ons, komen we
via de pampa's weer op de Cuarenta. Wouw we krijgen de smaak te pakken. Vervolgens
komen we nog rivieren en enorme blubberige massa's tegen, maar niets is ons meer te
gek. We rammen door. Op een gegeven moment staat er een Amerikaanse dame met een
leuk hoedje langs de weg. Ze steekt een heel verhaal af maar we kunnen er geen chocola
van maken. Duidelijk is dat ze bij een gestrande bus hoort, die verderop staat. En dan zegt
ze " nou ja eigenlijk sta ik hier ook alleen maar leuk te zijn en rij maar door die rechter kant
van de weg dan komt het wel goed". Dat doen we dan maar . Inmiddels is de rescue de
bus aan het helpen dus wij kunnen door naar San Antonio de los Cobras op 3700 meter.
Nog wel even onderweg een tegenligger aanduwen. Eindelijk kan Nicole ons de Milanesa
laten proeven, terwijl de schnitzels gemaakt worden spelen we even een potje tafeltennis.
En dan door naar Salta, een inmiddels voor ons een bekende plek. We kunnen weer
terecht in Hostaria Delvino. We zoeken een wijntje uit en zitten gezellig met chipjes en een
wijntje onder het prieel bij het zwembad. Het stadje geeft ons vanavond een heel positieve
indruk. Het is er gezellig druk met leuke pleintjes dn keuze genoeg voor terrassen om te
tene. Af en toe regent het een beetje. Dat merk je echter nauwelijks.

Donderdag 12 januari

Ook vandaag staat er weer een fantastische rit op het program. Vanaf Salta rijden we de
bergen in. Vooral het groen valt in eerste instantie op. De rivieren zijn in een week tijd
voller geworden. De Ruta 33 is een ervaring die je niet moet missen in je leven evenals
de Cuarenta overigens. We worden nog verrast door 2 geweldig grote roofvogels even
twijfelen we of het condors zijn, maar al gauw wordt het duidelijk dat het 2 adelaren
zijn. De ranger is inmiddels onze ware vriend geworden. Hij brengt ons vlot langs
prachtige afgronden, smalle bruggetjes en veel haarspeldbochten over dirt road naar de
hoogvlakte. Een nationaal park waar Nicole over heen scheurt, terwijl er overal borden met
waarschuwingen voor radarcontrole staan. Tja, das voor mensen met Argentijns tempo.
Met de cactussen hebben we een haat/liefde verhouding opgebouwd. In Cachi bestaat de
keuze voor de lunch uit de inhoud van 6 pannen. We eten er heerlijk van en nemen op het
gezellige dorpspleintje nog een ijsje toe in de plaatselijke heladeria.
Het doel van de reis vandaag is Molinos, in goed overleg bedenken we dat het toch
eigenlijk leuker is om nu een plekje te zoeken waar we 2 dagen kunnen blijven. Even
doorzetten en dan is Cafayate een betere stop. Zo gezegd zo gedaan. Het rijden over de
dirt roads blijft een groot feest. Door rivieren, kuilen, smalle weggedeelten, niets is ons
gek genoeg, we houden ook flink de vaart erin. Regelmatig roepen we gedrieen "gas".
Leo berekent de gemiddelde snelheid en die loopt gedurende week flink op. We krijgen
ervaring! Het landschap verandert gaande weg in een giga rotsgebied, eindigend in
de Quebrada de las Flechas, waar tegen rotsen van rode zandsteen vuursteenachtige
rotsformaties als speerpunten oprijzen.
Tegen de tijd dat we weer telefonisch bereik hebben, proberen we een plek te vinden waar
we kunnen overnachten tot zaterdag. Dat is nog niet gemakkelijk. Er schijnt een feest in
de omgeving te zijn. Vlak voor Cafayate draaien we op goed geluk een estancia in en daar
is volop plaats. Hartstikke duur, maar zo stijlvol en gelukkig geen verwarmd zwembad, dat
doen we! De wijn uit de eigen wijngaard smaakt uitstekend en we moeten nog haasten
voor het diner.
Lekker gegeten, nicole helemaal gelukkig want er kan ook nog paard gereden worden
morgen. We nemen nog een duik in het zwembad en vallen moe en voldaan in slaap.

Vrijdag 13 januari 2012

Nu gaat het gebeuren. Om 9 uur komt een ruiter, zo'n echte gaucho, met extra paard de
Estancia oprijden. nicole stapt op en beleeft een onvergetelijke rit door de woestenij met
tot slot een flinke galop. Leo en ik wachten haar in de schaduw van een parasol op bij het
grote zwembad na een koninklijk ontbijt in de tuin. Om een uur of twaalf begint het in de
bergen te rommelen. Uiteindelijk valt er pas tegen zevenen een bui. En zoals gebruikelijk
is het daarna weer heerlijk weer. Na de lunch op het terras en een wandeling met een
ijsje van malbec druif in Cafayate , gaan we naar een nabij gelegen bodega om het
moderne proces om van druif naar wijn te komen te bekijken. Monica, een alweer aardige
Argentijnse leidt ons rond en doet haar verhaal in het Spaans. Nicole vertaalt! Tjonge wat
zijn we weer trots op haar.
Proeven gaat hier niet, maar dat doen we na de high tea die bij terugkomst in de lobby
voor ons klaar staat, bij de eigen wijngaard. We proeven een ciclos Vignier, Sauvignon
Blanc en Malbec. En ja hoor ook hier in Argentinië wordt de Malbec in een ijskoeler gezet
een frapera of zo.
Wat is het leuk om in deze wijnstreek te zijn. We bekronen het geheel met een fles Malbec
bubbels van El Esteco ( de estancia waar we logeren).
Als Nicole en ik na het diner de gebruikelijke nachtelijke duik in het zwembad nemen in
evakostuum dan springen de kikkers en padden om ons heen en staat er een prachtige
sterrenhemel.

Zaterdag 14 januari

Wat hebben we het hier heerlijk gehad in de bergen met als afsluiting het verblijf in een
van de beroemde wijnstreken van Cafayate . De terugweg biedt ons een laatste blik over
het prachtige gebied. Er steken nog geitjes over, we zien nog hier en daar een ezeltje
en koeien langs de weg. In de dorpjes zien we de steeds terugkerende hoge ( zodat alle
zwerfhondjes er niet bij kunnen) prullenmandjes. Oeps onderweg een roadblock, dit keer
moeten we stoppen en papieren tonen. Leo rijdt. Bij het vorige roadblock reed Nicole, toen
hoefden we niet te stoppen lucky we! Want toen reed Nicole, die zonder rijbewijs naar dit
gebied is gekomen.
We zijn op tijd op het vliegveld van Salta en nemen met weemoed afscheid van onze ford
ranger! Hij heeft ons ruim 1600km gediend en we belonen hem dan ook traditie getrouw
met een slokje cola over de motorkap(bij gebrek aan suikerklontjes).

nu nog een paar dagen van elkaar genieten en dan zit het er bijna weer op! Ik ga knallen op mijn werk, want ik moet en zal die scriptie op tijd af hebben! want: uitbreiding van mijn reisplan: de incatrail in 
Peru wacht!!

mede mogelijk gemaakt door Vera van Etten en Leo Dooper

Opgeruimd staat netjes

zo is hij er, en zo is ie weer weg. Er is een tijd van komen, en een tijd van gaan, en die tijd is nu gekomen. Willem is alweer naar huis. MAARRR eerst nog even een "kleine" update van alle dingen die we gedaan hebben, zodat hij bij thuiskomst morgenmiddag, in elk geval meteen goeie herinneringen op kan halen!

wat een fantastische maand, eerst natuurlijk iguazu, waar ik al vrij veel over verteld heb, maar wat gewoon weg ongelooflijk was. Toen we terug kwamen was Rianne daar, mijn vriendin uit NL die net 3,5 maand door Zuid-amerika had gereist. enorm gezellig en willem had een leuke vriend ontmoet bij de spaans cursus, dus dat werd best gezellig. Veel lekker samen gegeten en gedronken, en vooral gelachen!  vervolgens wilden we het rustig aan gaan doen, wat volledig mislukte doordat we besloten om naar Mar del Plata te gaan. we hadden al een hostel geboekt, maar omdat ik nog even bij de moeder van natalia langs wilde, marina, liepen we daar vervolgens weg met de sleutel van hun vakantiehuis(of we gek geworden waren en dat hostel wilden annuleren, en snel een beetje). helemaal TOP dus! een superleuk huis, 2 blokken van het strand verwijderd. we kwamen uit de bus stappen om 8 uur in de ochtend en zijn meteen naar het strand gegaan. Het weer was heel erg bewolkt en onstuimig, maar dat kon ons niks schelen. wel even vergeten zonnebrand op te doen, AUW! door de wolken heen verbrand je hier dus ook! jammer weer. Doodmoe en rozig in bed en de volgende ochtend met een rooie kop wakker. toen bij willem het wondvocht op zijn neus begon te verschijnen ben ik toch maar even naar de farmacia gerend voor wat verkoelende zalf, oh ja en factor 50. vanaf toen ging het gelukkig beter. nog heerlijk gegeten bij viene y popo, een visrestaurant, jammer dat alle vis gefrituurd was, maar de wijn en de soep was heerlijk!

Willem en ik hadden een leuk kerstig weekend voorbereid. zaterdag bij natalia en familie. Ontzettend gezellig en wat een lieve mensen! allemaal cadeautjes gekregen en wij hadden gelukkig ook iets gekocht! ontzettend warm gevoel en de hele avond in het spaans, helemaal top dus! zondag heerlijk bij la cabrera gegeten, DE steaktent van buenos aires. Heerlijke wijn en echt wel duurder dan andere restaurants in BA, maar toch, voor 70 euro met een goeie fles en met z'n tweeen waren we echt wel klaar(dessert & hoofdgerecht). nou das ook de wereld niet! hier wel, maar dat terzijde. ik heb nog een prachtig zakmes van Swiss gekregen van Willem, en ik had ook nog een leuk cadeautje in petto: een horloge van Lacoste, in het FEL oranje. ik vond dat mijn vriendje na 4 jaar toch maar eens een horloge van mij om moest hebben(als horlogegek zijnde) dus bij deze.

toen de week van afscheid, gadver, dat viel even tegen! echt veel zwaarder dan ik dacht, een constant rotgevoel en buikpijn, angst dat je het niet alleen meer kan. Ik zei vandaag nog tegen willem, nou ja, anders kom ik toch gewoon 3 april terug? niet slim natuurlijk en nu al niet meer realistisch, maar had het echt even gehad. Toch leuke dingen blijven doen zoals puerto madero(de haven) en lekker filmpje gekeken samen!

EN: mijn pakketje van de moeder van Willem opgehaald bij Retiro postoffice. Herinner je je nog de vorige blog over dit postkantoor? wat een drama! nou nu weer, 4,5 uur verder met wachten, en toen zaten we eindelijk aan de koffie. Het kantoor was ook nog dicht vrijdag, voor kerst, en de maandag ook(terwijl het hier geen 2e kerstdag is, maar voor postkantoren ineens wel pffff. ) dus 2 ochtenden van mijn werk op het postkantoor gezeten. Lekker dan! maar goed, het hoort erbij, maar het vriendelijke verzoek om nu niks meer te sturen haha! of doe het via DHL of UPS, dan wordt het thuis bezorgd. Het was in elk geval het wachten waard! een hele doos(2,5 kg) aan sinterklaassnoepgoed, een heerlijke olie EN een zakpepernoten EN een gedicht! harstikke lief!

vandaag het afscheid van willem, echt even zwaar vanochtend, maar s'middags ging het alweer. nog even samen een milanesa gegeten en s'avonds met hem in de shuttle naar retiro. we waren wat vroeg dus we vroegen of we een shuttle eerder mochten nemen. Geen probleem, maar het ging wel 2 uur langer duren, want er stond VETTE file! lekker dan! 9 uur verwachte aankomst en 09:15 BOARDEN!!! shit! maar goed, rustig blijven en gewoon maar ondergaan. uiteindelijk waren we er half 9 en het ging allemaal supervoorspoedig! om 9 uur stond willem bij de  douane en een laatste kus, en nog een, en daar ging ie dan. het is verdrietig, maar ook goed zo. we hebben het zo leuk gehad en een beetje smachten naar meer is alleen maar goed toch?

shuttle weer terug naar huis genomen en normaal zetten zij je af bij je huis, maar had dat niet aangegeven dus moest de metro nemen. Nou overdag is retiro al een chaos, maar s'avonds is het dus niet zo veilig. achter retiro ligt ook de "villa 31"(sloppenwijk, heel bekend). vlakbij het station lopen heel veel mensen, maar het stuk tussen het shuttle-station en het treinstation is dus heel verlaten. Het zal aan mijn houding hebben gelegen, of omdat ik daar stomgenoeg alleen liep, maar een meisje/vrouw/mokkel liep mij tegemoet en vroeg mij om mijn fles water, en mijn eerste reactie was "nee", wat ik waarschijnlijk met een verkeerd gezicht zei, want dit meisje, dik, dakloos(zo rook ze tenminste) en waarschijnlijk onder de drugs bleef maar doorgaan. toen ik uiteindelijk mijn fles water gaf, begon ze over geld, en dat ze mijn ketting van mijn nek kon trekken, ik bleef maar herhalen dat ik niks had en liep door naar het metrostation, wat gelukkig heel dichtbij was. ik keerde haar de rug toe, en op dat moment haalt ze gewoon uit! niet heel hard, maar ze sloeg me toch echt tegen mijn hoofd. mijn eerste reactie was niet echt een beste, ik draaide me om en zag de schrik op haar gezicht, wie je ook bent, je moet nooit aan me zitten. ik schrok eigenlijk vooral van mijn felheid en reactie, want je weet niet wat ze bij zich hebben of gaan doen. vervolgens heb ik mijn handen uitgestoken om aan te geven dat ze van me af moest blijven. ze bleef uit mn buurt gelukkig maar toen ik de trap afliep van het metrostation gooide ze water over me heen(geef je het secreet water, gooit ze het over je heen, ondankbaar schepsel). ik ben maar doorgelopen, en snel de metro ingegaan. Ik heb ontzettend geluk gehad en ga NOOIT meer daar alleen lopen! ze had me makkelijk kunnen beroven, wat had ik kunnen doen als ze mijn tas had gepakt? helemaal niks! zo zie je maar weer, gewenning aan een 2 meter lange vent naast je is dus gewoon levensgevaarlijk! het was weer even een wake-up-call, dat ik nog steeds in zuid-amerika zit, sommige mensen heel arm zijn en gestoord, en dat je alert moet blijven. ik was natuurlijk best wel geschrokken, maar ben hier altijd op voorbereid geweest, en nu gebeurde het dus. ik ben blij dat ik niks kwijt ben en niks mankeer. For the record: Zij leeft ook nog...weer een ervaring rijker.

toen kwam ik natuurlijk thuis in mijn heerlijk opgeruimde kamer, waar we de afgelopen maand samen in hebben geleefd, en wat ECHT niet meer ging na een maand. heerlijk om die ruimte weer voor mezelf te hebben, hoewel ik willem nu al mis met zijn armen om me heen! gelukkig zie ik hem over 4 maanden alweer! en jullie allemaal over 5,5 maand! nog eventjes dus!

Vrijdag komen mijn ouders! heerlijk om die weer te zien!!!

Chau!

effe wachten. nog effe wachten, effe wachten nog: Daar is ie dan!

hallo iedereen!

De afgelopen weken draaiden eigenlijk nog maar om een ding, mijn vriendje die het veilige Nederland voor een maand achter zich laat en zich laat onderdompelen in het Argentijnse leven! Maar helaas, ik moest me nog minstens een maand bezig houden voordat het zover was dus nog even geduld! Gelukkig had ik leuke plannen, ik ben naar het weekendhuis van mijn huisgenoot joanquin geweest, waar zijn vader wachtte met een heerlijke asado(BBQ) en een kir royal, ach, ik pas me graag aan. Genieten dus, heerlijk in het zwembad gezwommen en even aan de hitte ontsnapt, want het begint al aardig heet te worden in BA. Voor de mensen die denken dat Argentinië het hele jaar bloedheet is, NOPE, helaas. hier heb je gewoon winter, alleen loopt deze winter precies andersom. De lente begint hier in september en december begint de zomer. Maart begint het weer herfstig weer te worden en de winterperiode kan best wel fris worden, zo 6 a 7 graden. Er is zelfs weleens sneeuw gevallen. maar december en januari wordt de stad flink heet en vochtig, dus dan ben ik blij dat ik 5 dagen per week op kantoor zit met de airco aan! de nachten zijn bloedheet, maar de blazer flink aan, en anders als laatste redmiddel bij mijn vriendinnetje sarah gaan slapen, die een airco heeft. De temparatuur kan dus oplopen tot 30-35 graden met een gevoelstemparatuur van ik-weet-niet-hoeveel-en-het-kan-me-ook-niet-bommen-want-ik-heb-het-HEET! Maar goed, ik ga NIET zeuren over het weer, ik moet zeggen dat ik er van geniet, geen winter en geen kou. Heel soms denk ik aan een dikke trui en een kop thee op de bank, maar die ruil ik met alle liefde in voor dit heerlijke weer! Sarah en Pablo hebben een zwembad en in de buurt van mijn huisje kan ik voor 8 pesos in een zwembad zwemmen, dus daar kan ik af en toe ff afkoelen!

Afgelopen maand naar een leuke theatervoorstelling geweest, heel modern, een beetje"blue man group" en "ashton brothers" door elkaar, heel tof! met enorme monsters die op je af kwamen en watereffecten, nou ja, je moet zelf maar gaan kijken! samen met mijn collegas Milton en Belen, beiden komische mensen van mijn werk. Met milton kan je altijd lachen en Belen is van zichzelf gewoon heel grappig, heel leuk dus! Daarna ben ik met milton nog wat gaan drinken in viejo palermo, vlakbij mijn huis!zoveel leuke plekjes hier, waar ik willem straks allemaal mee naar toe kan nemen. Afgelopen tijd was echt niet meer leuk, het wachten werd aftellen, en dat aftellen was echt een drama! Misschien ook door de stress, of door moeheid van de dag aan het zwembad liggen en biertjes en kir drinken, dat er een lichte ontploffing optrad in huize joanquin-nicole-david...Het is gewoon heel lastig om te moeten dealen met elkaar. Een wijs advies van mijn vriendinnetje Clau: Pick your fight en laat de rest lekker waaien, maar als je over mijn grens gaat, ontstaat er ontploffingsgevaar. Leermoment? misschien, maar ik heb ook ooit geleerd dat ik mijn grenzen moet aangeven en ik geloof dat die heel duidelijk was...hahaha!

ik zal verder niet in detail treden, maar we ondervinden na 3 maanden vriendschap dat we ALLEMAAL slechte eigenschappen hebben en daarmee moeten dealen. Ik ben iemand die het graag op zichzelf betrekt en wil kijken wat ik daar aan kan veranderen. Maar als ik de enige ben die zich moet aanpassen gaat er bij mij een rem op. Als ik de enige ben die over mijn acties en het gevolg nadenkt, en de rest dendert lekker vrolijk door, dan gaat er in mijn optiek ook wat mis. Vriendschappen, heerlijk gecompliceerd, of je nou in Nederland zit of hier! gelukkig heb ik lieve vrienden die mij van verre kunnen steunen, of dat nou Nederland, Australie, Fort Lauderdale, Argentinie, Aruba of Curacao is, ik voel me gesteund! Bedankt daarvoor!

nou, en dan natuurlijk het moment waar jullie, of in elk geval IK op zit/zat te wachten: de aankomstdag van willem! Nou, productief, op maandag? nee niet echt, gelukkig was ik vrij en heb ik thuis kunnen werken, maar die dag zal ik nog wel even in moeten halen(Sorry miguel). EINDELIJK, om half 6 de bus gepakt(wat ook nog vertraging had, want gelukkig gaan er 6 verschillende 86, waarvan er maar 1 naar aeropuerto ezeiza, om het allemaal nog even wat gecompliceerder te maken) 2 uur lang in de bus gezeten, prachtige rit langs allemaal sloppenwijken en dure huizen, bijna naast elkaar(lekker contrast). en toen stond ik daar. te wachten tot die deur open ging. en het duurde. En duurde. en duurde. En daar was ie. Stond ie nog te kletsen met een ander meisje, maar het kon mij allemaal niet meer schelen! ik nam een sprint en natuuuurlijk werd het janken. We hebben elkaar gewoon even een minuut lang vastgehouden, en toen pas besefte ik me hoeveel ik wim gemist had. Hoe sterk ik me heb willen houden om maar niet te hoeven voelen hoeveel pijn het doet om niet bij elkaar te zijn. En hoe fijn het is om dat nu eindelijk los te kunnen laten en te kunnen genieten van elkaar een maand lang! we hebben wel drie dagen lang tegen elkaar gezegd hoe fijn het is om elkaar weer te zien, en nu nog steeds, naar 6 dagen, kan ik het eigenlijk nog steeds niet geloven.

ongelooflijk maar waar, willem was nog niet geland of de regen kwam met bakken uit de hemel! had dat weer ff lekker thuis gelaten ja!? maar heerlijk, want de boel koelde zo enorm af dat het zelfs in iguazu lekker fris was! WAT? ja, iguazu, een dorpje in de buurt van buenos aires, "maar" 19 uur met de bus. Willem kwam maandagavond aan, dinsdag zijn we lekker de stad in geweest om te ontbijten, geld te wisselen en tas in te pakken want we gaan gelijk weer door: Naar Iguazu de wereldberoemde, mooiste watervallen ter wereld! lekker 19 uur met de bus. Eerst naar Retiro, een lelijke plek van Buenos Aires, vind ik. Een groot station voor treinen, bussen etc. een chaos met mensen en bedelaars en zakkenrollers, willem is wel 3 keer bijna gerold in de metro, maar ja, we hadden niks in onze zakken dus er viel niks te rollen haha!
En toen de bus. Nou moeten we zeggen:die bussen zijn top! zelfs voor iemand van 1,97 m valt er nog redelijk in te slapen. De stoelen kunnen bijna helemaal naar achteren, ruimte zat en steun voor je benen. We hebben gewoon 7 uur geslapen! verder lekker 4 filmpjes gekeken en een beetje op de ipad spelletjes gespeeld en toen waren we er alweer!

even snel afgekoeld in het pirrebadje(so-called zwembad) van het hostel en toen hophophop geen tijd te verliezen want meteen door naar brazilie(de watervallen liggen op de grens van brazilie, paraguay en argentinie) want mijn visum moest verlengd worden naar nog 90 dagen. Nou ja, komisch dus, bus in, kom je bij de douane, busje uit, in de rij staan voor een stempeltje, busje weer in, volgend douanestation busje weer uit, stempeltje 2 halen  voor brazilie en wachten op het volgende busje, want het vorige busje is gewoon doorgereden. toen we daar stonden aan de kant van brazilie, besloten we toch ook maar even te gaan lunchen in de dichtbijzijnde plek. dat bleek Foz te zijn, een stadje 15 min van de grens. Wel gezellig, allebei een paar havanna-slippers gekocht, voor 8 euro per paar, gotta love brazil! de mensen zijn onverstaanbaar, wel een prachtige taal, het portugees! gelukkig verstonden ze mij wel in mijn spaans dus een lekkere lunch gehad bij een soort "snackbar". iets anders konden we niet vinden, maar het smaakte goed en anders dan argentijns voedsel, dus missie geslaagd!

Dit hele verhaal wordt weer veel te lang maar je moet het me maar vergeven. Lees het maar in 2 keer anders!

s'avonds lekker gegeten bij color, en willem eindelijk zijn beloofde steak gehad! lekker wijntje gedronken en toen naar bed(met airco YES YES YES) want volgende dag vroeg op naar de argentijnse kant van de watervallen!

In een woord WOW! foto's volgen want het is onbeschrijflijk mooi. De eerste vraag van mij natuurlijk: WAAR KOMT DAT WATER VANDAAN? het blijft maar komen, en met een grof geweld klettert het naar beneden. Woorden schieten te kort. We zijn nog met een boot heel dicht bij de watervallen gekomen, zeiknat geworden, gelukkig hadden we een bikini en zwembroek mee, maar wie mij een beetje kent weet dat ik een bloedhekel heb aan een natte broek(ik ga nergens op in) dus het was een kwestie van tijd voordat ik een droge boxer van willem aanhad en mijn sjaal om mijn togus heen had gebonden, en de onderbroek(ook die van wim) en korte broek te drogen hing aan de backpack van willem. Ondertussen het park verder verkend, dus mensen keken ons af en toe iets wat vreemd aan. Niet mee zitten, zou mijn moeder zeggen, en wij stoer door gewandeld op onze bergschoenen! na 10 jaar zijn deze schoenen van willem overleden, dus er moet in elk geval een nieuwe zool op. Je begrijpt dat we ECHT veel gelopen hebben, maar het was het helemaal waard! De volgende dag braziliaanse kant, ook heel leuk, en niet te missen, maar de argentijnse kant is het meest spectaculair! ook redelijk spectaculair: de hoeveelheid muggenbulten op mijn benen, ondanks de deet, en de hoeveelheid(of moet ik zeggen karigheid) op die van willem? GEWOON NIET GESTOKEN en ik heb er zeker 20! het leven is niet eerlijk! nou ja, ik word goed behandeld door dokter willem die elke avond mijn muggenbultjes insprayt dus ik klaag niet(nou ja, bijna niet hahaha).

na 3 dagen waren we het helemaal zat en zijn we snel weer (weer 19 uur) terug gegaan naar BA. Weer een goeie busrit gehad, afgezien van nagesyncroniseerde spaansgesproken films die oorspronkelijk toch engels waren. Even gevraagd om ondertiteling en dat was geen probleem. "the karate kid" and "letters from julieta" gezellig in het spaans gekeken met engelse ondertiteling, ach ja, alles went!

vandaag weer aangekomen in Buenos Aires, hehe, lekker thuis! spullen gedumpt en eerste wasje gedraaid en meteen op de bus gestapt naar San Telmo. Fantastische foto's gekocht voor in ons "nieuwe" huis, geen idee waar of wanneer, maar kunst is altijd een leuke investering en het geeft ons een goed gevoel om iets samen te kopen waar we beiden een goede herinnering aan hebben. Heerlijk gestruind, lekker "churripan" gegeten(chorizo met brood, en chimmichurri een soort zurig sausje) op straat, willem wil daar graag vanaf nu  elke zondag heen, en die markt kan hem vanaf nu gestolen worden("doe mij maar nog zo'n churri!") daarna naar huis, oh nee, toch nog even snel naar de begraafplaats van Recoleta waar evita onder andere begraven ligt. Natuurlijk konden we haar niet vinden, dus een half uur gestruind tot we het mens gevonden hadden, waarop willem zegt: mooi, kunnen we nu gaan? andere teksten waren:

 "hoor jij dat ook? "
"wat?"
(spookachtig stemmetje)"cooooolaaaa"
"jezus wim"
"nou ja, anders ga ik hier zitten en roep jij gewoon heel hard WIM als je het gevonden hebt"
"dat kan toch niet, we zijn op een begraafplaats"
"ja dat zie ik, en wat zonde van je geld, al die enorme familiegraven, kan je toch beter investeren"

daarna door naar de supermarkt, bier gehaald met chips en lekker op mijn terrasje een biertje genuttigd! We maken het goed dus!

Mis jullie allemaal! tot snel!

Hoera! Willem is jarig en we vieren feest! Nou ja niet echt dus, want ik zit hier en hij daar! gelukkig, dankzij mijn lieve vriendinnen wordt er boerenkool gemaakt met een taartje met een kaarsje erop(die vervolgens niet te vreten blijkt, maar daar gaan we mee terug. Doei). Hij wordt mee uit lunchen genomen en werkt vervolgens gewoon door. Ik geloof dat Wim toe is aan vakantie :) en dat krijgt ie bijna, want over 10 dagen komt hij eindelijk naar mij toe! Heerlijk, eindelijk weer live kletsen! want geloof me, skype is fijn, maar af en toe word ik gek van tegen een beeldscherm aanpraten. ik zit al 8 uur per dag achter een computer en dan ook nog skypen, dus sorry als ik af en toe geen zin heb om online te zijn, haha! voor je het weet bestaat mijn tijd uit skype hier.

Goed, mijn afgelopen weken waren superleuk! ik ben naar een polowedstrijd geweest met sarah, die kaartjes hadden we gekregen via een contact in de kroeg. Heel grappig, 2 mannen uit peru, eindelijk gewoon vriendelijke mannen, niet van die kerels die alleen maar zeuren om je nummer en je vervolgens gaan stalken(dat doen ze hier). Gewoon een leuk gesprek in een kroeg met cocktails, over van alles. Ik vertelde dat ik graag naar een polowedstrijd wilde, waarop eduardo zei: oh ik heb kaartjes. Dus ik reageer daarop: ook leuk, kunnen we samen. beetje met het idee van, dat gaat toch niet gebeuren. facebook uitgewisseld, ze zouden de volgende dag terugvliegen naar peru.

vrijdagochtend krijg ik een berichtje op facebook:
Hallo Nicole, Het was superleuk woensdag in de kroeg, ik hoop jou en je vriend ooit te ontmoeten in Lima, peru en oh ja, ik heb 2 kaarten voor de polowedstrijd a.s. zaterdag, achtergelaten bij mijn vriend Claudio, de taxichauffeur. dit is zijn nummer, bel hem maar en hij komt de kaarten bij je langs brengen.
nog geen half uur later na mijn telefoontje stond Claudio voor de deur met 2 kaarten en als ik ooit een goede taxi nodig had, moest ik maar bellen! TOP dus!!!! zondag natuurlijk naar San Isidro gegaan en wat een geweldige wedstrijd. Die paardjes zijn best klein, maar kunnen rennen als een idioot! ze gaan gewoon in rengalop over het veld en krijgen het dan ook nog voor elkaar een bal tussen 2 palen te schieten(dat doen die mannen, niet die paarden). sarah en ik zijn nog even gebleven na de wedstrijd, goeie keus, want de champagne vloeide rijkelijk. heel raar contrast, om het ene moment in de stad te lopen tussen arm en rijk en vervolgens tussen ALLEEN maar rijke argentijnen te staan. weer een paar mensen ontmoet, waar wij ook weer uitgenodigd zijn om paard te komen rijden en zelfs pololes te krijgen! ben benieuwd!

Verder is mijn pakketje eindelijk binnengekomen vanuit NL! cadeautje van Willem! Maar, gelukkig gaat hier niks vanzelf: ik moest naar Retiro om het op te halen(het station) op het algemene postkantoor. Dus ik kom daar met goede moed, om 14:30 uur aan(16:00 gaat de boel dicht) zie ik een wachtrij van minstens 100 man...Ik blijk een nummertje te moeten trekken en krijg het nummer D68. ik kijk even het postkantoor binnen(de mensen stonden namelijk ook buiten te wachten) en zie dat er een 3 vrouwen achter een balie achter glas heel hard de nummers door schreeuwen. het nummer 55 kwam langs, dus het leek allemaal wel snel te gaan.
NOU NIET DUS! die D staat voor 99 wachtenden voor mij haha! op de glasplaat was een papiertje geplakt met een geprinte letter C. Ze waren pas bij C55, dus dat betekende dat ik nog 113 wachtenden voor mij had.  WELKOM in Zuid-Amerika! ik kon er eigenlijk alleen maar om lachen! Komisch toch? hoezo efficiency? helemaal niet nodig, als het vandaag niet lukt, kom je toch gewoon morgen terug?
het is natuurlijk helemaal niet grappig. Voor mensen die hier heel veel werken voor weinig geld en met moeite een dag vrij kunnen vragen is dit rampzalig. Je mist gewoon 2 a 3 uur van je werktijd en dan heb ik het nog niet eens over je vervoer er naar toe, wat ook veel tijd in beslag neemt.
Goed, terug naar het postkantoor: na een uur was ik eindelijk aan de buurt, 2 stempels en een volgend nummertje later, werd mij verzocht om "even" te wachten in de volgende kamer. Dat "even" werd dus weer een uur, en daar waren ze iets moderner, de nummers werden door een speaker heen geblerd! Achterin de zaal werd even iets gefixd, daar was natuurlijk een flinke boor voor nodig, dus het werd alleen maar meer onverstaanbaar. Oh ja, het waren 6 nummers, over onhandig gesproken. Ik vroeg aan het meisje naast me of ze het spelletje bingo kende en ze keek me aan met zo'n blik van: ik weet het, maar wat kunnen we er aan doen? NOU een display op hangen met nummers? maar goed. weer een uur later had ik eindelijk mijn pakketje, met dank aan mijn buurvrouw die mij hielp met de nummers. toen in de bus terug, dus 5 uur later had ik mijn pakket en zat ik uitgeput op de bank thuis!
Lief als jullie wat sturen, maar zorg in godsnaam dat het door de brievenbus kan!
inhoud: een handgeschreven brief van 4 pagina's en een boek over ondernemen! Superlief!

Ik doe leuke dingen, zoals naar een balletvoorstelling in teatro Colon(11 euro per kaartje voor goede plaatsen, kost dus niks), gratis jazzconcerten bezoeken(is gesubsideerd door de overheid TOP) en a.s. woensdag met mijn collega's naar een theatervoorstelling!

werk gaat goed, druk, maar ik denk dat mijn onderzoek er mooi uit gaat zien. Ik ga starten met enquetes maken en een concurrentieonderzoek doen, dus zit lekker op schema! Mijn collega Ellen is weer terug, dus dat vind ik extra gezellig! Vanavond lekker eten met Sarah, zondag lekker koken, taart bakken en eten met natalia(die maandag vertrekt naar berlijn en begin december naar NL toekomt en samen met lisanne de stad gaat verkennen, DANKJEWEL!).
Misschien morgen paardrijden maar dat hoor ik nog en volgend weekend mijn visum verlengen in Uruguay. Even de boot pakken, lunchen en weer terug. Net zo makkelijk!

De moeilijke momenten probeer ik gewoon te doorstaan, even te slikken en gewoon door te gaan! Het is af en toe lastig om jezelf constant bezig te moeten houden, of juist je rust te moeten nemen. Een middenweg vinden in rust en plezier is soms lastig! maar ik hou me maar vast aan het idee dat dit allemaal de bedoeling is, en dat ik elke dag leer van ieder moment. Ook van een uur een boek lezen, leer ik veel.

Dag Dag! Leuke berichtjes zijn altijd welkom, ik mis de kou en de Sint niet, maar jullie wel hoor!!!

Nicole